Telefon od klienta brzmi zwykle tak samo: „Mamy na obiekcie Boscha Dinion XF, jedna padła, co wstawić w to miejsce?”. I to jest dobre pytanie, tylko odpowiedź nie zaczyna się od nazwy kamery. Zaczyna się od kabla, zasilacza, rejestratora i tego, co ta kamera ma właściwie pokazać.
Dinion XF wciąż siedzą w starszych instalacjach – w zakładach, na parkingach, przy bramach. Sama nazwa serii nie mówi jednak nic o tym, jak dobrać zamiennik. Dopiero po przejrzeniu całego toru wiadomo, czy wystarczy wymiana jednego punktu, czy trzeba szykować przejście na IP.
Zacznij od tego, co już wisi na ścianie
Pierwszy błąd, jaki widzę u ludzi dobierających sprzęt zdalnie: zakładają, że wszystko z napisem Dinion XF na obudowie to ta sama kamera. Nie jest. Pod jednym oznaczeniem serii kryją się różne warianty, różnie wyposażone i różnie zintegrowane z resztą systemu. Bez dokładnego modelu i dokumentacji nikt uczciwie nie potwierdzi, jakie funkcje ma konkretna sztuka i z czym będzie zgodny jej następca.
Dlatego na obiekcie spisuję sześć rzeczy, zanim w ogóle otworzę katalog:
- dokładne oznaczenie kamery (z tabliczki, nie z pamięci klienta);
- rodzaj przewodu i to, jakie zasilanie jest dostępne na końcu trasy;
- model rejestratora i liczbę wolnych kanałów;
- obszar, który kamera ma obserwować – nie „parking”, tylko który fragment parkingu;
- co przeszkadza w dzień, a co po zmroku;
- czy chodzi o rozpoznawanie ludzi, pojazdów, czy tylko o zapis zdarzeń.
Z takiej listy od razu wychodzi, z którym z dwóch zadań mamy do czynienia. Jedno to wymiana uszkodzonego urządzenia. Drugie to pełna modernizacja analogowego monitoringu. Zakres prac, koszt i czas – wszystko inne. Mieszanie tych dwóch rzeczy w jednej ofercie kończy się zwykle tym, że klient dostaje albo za mało, albo za dużo.
Obraz: megapiksele nie naprawią złego kadru
Klienci pytają o rozdzielczość. Rozumiem to, bo rozdzielczość jest na pudełku. Ale kamera o świetnej rozdzielczości z za szerokim obiektywem pokaże całe podwórko i żadnej twarzy. Za wąski obiektyw z kolei zostawi kawałek strefy poza kadrem i nikt tego nie zauważy do pierwszego incydentu. Ogniskowa i wynikające z niej pole widzenia to parametry, które trzeba odnieść do konkretnego miejsca, a nie do tabeli.
Osobna sprawa to WDR. Wejście do budynku ze szklanymi drzwiami, słońce z tyłu, człowiek w cieniu na pierwszym planie – klasyczna scena, w której kamera bez sensownego WDR pokazuje białą plamę i czarną sylwetkę. WDR to właśnie zakres jasności, jaki kamera potrafi ogarnąć między najciemniejszym a najjaśniejszym fragmentem obrazu. Wartość w decybelach z karty nadaje się do porównania dwóch modeli. Nie nadaje się do zamknięcia tematu. Sprawdzam to zawsze w docelowym miejscu, o docelowej porze – inaczej to zgadywanie.
Więc przed wyborem kamery zestawiam cztery rzeczy: jak szeroki ma być kadr, jak daleko jest najważniejszy punkt sceny, jak zmienia się światło w ciągu doby i jaką rozdzielczość faktycznie udźwignie tor zapisu. Ten ostatni punkt ludzie pomijają najczęściej.
Zasilanie i rejestrator to jeden projekt, nie trzy osobne zakupy
Jeżeli modernizacja idzie w stronę sieci, kamera, switch i rejestrator muszą być dobrane razem. Napis „PoE” na kamerze i napis „PoE” na switchu to za mało, żeby uznać sprawę za załatwioną – widziałem instalacje, gdzie wszystko było „PoE”, a po podpięciu kilku kamer ostatnie z nich restartowały się nocą, kiedy włączał się promiennik IR.
Co sprawdzam przed uruchomieniem:
- czy kamera idzie na PoE, czy na osobnym zasilaniu;
- jaki standard PoE obsługują urządzenia po obu stronach;
- ile mocy zostaje w budżecie switcha albo rejestratora po dodaniu wszystkich kamer;
- ile kanałów ma NVR i ile z nich jest wolnych;
- czy rejestrator obsłuży rozdzielczość i przepustowość nowych kamer;
- czy analityka z kamery w ogóle dojdzie do rejestratora, czy zostanie tylko w kamerze.
Przy przejściu na sieć punktem wyjścia jest kategoria kamer IP – różnią się one obudową, optyką, sposobem zasilania i tym, co potrafią policzyć same. Rejestrator dobieram osobno, ale w tym samym czasie: rejestrator NVR ma pasować liczbą kanałów, przepustowością i rozdzielczością, a jeśli ma wbudowane porty PoE, to także budżetem mocy.
Przykład na wejście albo parking: Hikvision DS-2CD2T63G2-2LI(4mm)
Jeśli ktoś potrzebuje konkretnego punktu odniesienia dla strefy zewnętrznej, kamera IP Hikvision DS-2CD2T63G2-2LI(4mm) jest rozsądnym kandydatem do wejść, posesji i parkingów – głównie ze względu na WDR, który w scenach z jasnym tłem robi realną różnicę.
Z karty CTR wynika:
- rozdzielczość maksymalna
3200 × 1800 (6 MP); - obiektyw
4 mm, kąt widzenia78°w poziomie,38°w pionie,96°po przekątnej; 120 dB True WDR;- zasilanie
DC 12 Valbo PoE.
I tu uwaga. W odczytanych danych nie ma standardu PoE ani wymaganego budżetu mocy. Zanim dobierzesz switch albo NVR, te dwie liczby trzeba wyciągnąć z dokumentacji – bez nich nie zamykam projektu zasilania.
Model ma status produktu projektowego. Nie został sparowany z żadnym konkretnym rejestratorem ani switchem, więc nie traktuj go jako gotowego, sprawdzonego zestawu. To kamera do rozważenia, nie komplet do zamówienia.
Jak poprowadziłbym wymianę jednego punktu
Załóżmy typową sytuację: kamera przy wejściu, jasne tło, ciemniejszy pierwszy plan, a zgodność obecnego rejestratora z nowym sprzętem nikt jeszcze nie potwierdził.
Najpierw kadr. Ustalam, co dokładnie ma być widać, i porównuję to z polem widzenia obiektywu 4 mm – w tym miejscu, nie na papierze. Potem sprawdzam, czy wybrany NVR faktycznie obsłuży 3200 × 1800, bo stary rejestrator w wielu modernizacjach odpada na tym etapie, jeszcze przed dyskusją o zasilaniu.
Dopiero wtedy decyduję, czy kamera dostaje DC 12 V z istniejącego zasilacza, czy idzie na PoE. Przy PoE wracam do standardu i budżetu mocy, o których pisałem wyżej. Na koniec WDR – test w rzeczywistej scenie, w dzień i po zmroku. Jeśli obraz się broni, zatwierdzam model i konfigurację zapisu. Jeśli nie, szukam dalej.
Brzmi jak dużo roboty jak na jedną kamerę? Trochę tak. Ale to dokładnie ta robota, która oddziela kamerę o dobrych parametrach katalogowych od kamery, która działa w tym miejscu.
Gdzie modernizacja robi się droższa, niż miała być
Prawie zawsze chodzi o pominięcie zależności między urządzeniami. Najczęściej widzę:
- zamiennik dobrany wyłącznie po liczbie megapikseli;
- założenie, że obecny DVR, NVR albo switch „na pewno to obsłuży”, bez sprawdzenia;
- traktowanie słowa „PoE” jako pełnej informacji o zasilaniu;
- obiektyw zamówiony bez sprawdzenia rzeczywistego pola widzenia;
- uznanie, że skoro produkt jest w sklepie, to jest aktualny;
- oczekiwanie, że rejestrator sam z siebie podejmie całą analitykę z kamery.
Ten piąty punkt zasługuje na osobne zdanie. Modele oznaczone jako EOL potrafią być nadal dostępne, czasem z etykietą promocji. Do naprawy istniejącego punktu czasem się nadają. Do nowego projektu nie proponuję ich bez wyraźnego zaznaczenia, że producent zamknął już ich cykl życia – klient ma prawo o tym wiedzieć przed zakupem, a nie przy pierwszym zgłoszeniu serwisowym.
Zanim zamówisz
Następcę kamer Dinion XF dobiera się pod konkretną scenę i pod zweryfikowany tor: kabel, zasilanie, rejestrator. Dobry początek to przejrzenie kategorii kamer IP, a potem rozmowa z CTR o optyce, zasilaniu i sposobie rejestracji. Po niej będzie jasne, czy kończy się na wymianie jednego punktu, czy obiekt dojrzał do szerszej modernizacji.